Ég er búin að vera á námskeiði í haust sem snýst ekki einungis um það að missa Xkg heldur að frekar að standa í stað og öðlast sjálfstraust. Nú ætla ég bara að vera alveg hreinskilin og segja það að þetta gengur bara svona allt í lagi hjá mér. Á þessum 8 eða 9 vikum sem ég er búin með hef ég átt nokkra góða daga og nokkra slæma daga. Þetta með matarræðið er rosalegur veikur punktur hjá mér, þá sérstaklega varðandi sælgæti. Ég er eins og hungraður grís á kvöldin og á rosa erfitt með að höndla þau.

T.d. dagurinn í dag er búinn að vera rosa góður: Hafragrautur í morgun, banandi sem millibiti, skyr og brauðsneið í hádeginu og lasagne ásamt ávöxtum í kvöldmat. Eftir að ég var orðin ein fyrir framan sjónvarpið þá fór ég að iða. Ég vissi að það voru til 4 kitkat chumky upp í skáp (fríhafnarnammi) og ég ráfaði fram og til baka. Það sem ég hugsaði var; ég finn fyrir sætuþörfinni í munninum, hvernig bragðið væri, hvað segir vigtin ( hún skiptir ekki, fór upp í síðustu viku), mér er bara alveg sama, þetta tekur hvort eð er svo langan tíma að missa öll þessi kíló, dagurinn í gær var frábær og dagurinn í dag gæti orðið það líka!!

En hvað svo; hugsunin MÉR ER ALLVEG SAMA, greyp eitt kitkatið og var búin með það áður en ég gat hugsað frekari jákvæðar hugsanir.

Þegar ég borðaði það þá leið mér svona: ummm þetta er bara svo ógeðslega gott, súkkulaðið bráðnar í munninum… ég verð að fá mér annað.

Ég sat í sófanum, hélt nú áfram að horfa á þáttin sem var í sjónvarpinu og samviskan var farin að banka upp á: Jæja, hvað varstu að spá, búin að standa þig svo vel í dag og á nú bara að hætta???

Þessar hugsandir leiða til þess að áður en ég veit af þá er ég komin með hendina upp í skáp til að grípa annað! og þá náðu engar hugsanir að komast að huga mínum nema: mér er allveg sama og þetta er svo gott! með bráðnandi súkkulaðið í munninum!! ég er varla búin með stykki tvö þegar ég er að rífa utan af stykki þrjú. Mér var orðið ýlt í maganum. Þá spáði ég í því hvort það væri ekki best að fara inn á klóstett og skila þessu öllu, en nei mér finnst svo ógeðslegt að æla að ég fæ mig bara ekki til þess. Í staðinn fyrir það þá sit ég í sófanum, líður ógeðslega illa og hugsa um þær fitufrumur í líkamanum mínum sem eiga að vera að minnka fara nú að blása út.

Ætla ekki að láta þessar syndir mínar í kvöld hafa of mikil áhrif á mig og mæti galvösk á æfingu á morgun

Sveppir, Paprika, Skinka steikt á pönnu. Setti svo slatta af spínati á pönnuna og lét það mýkjast.

Setti egg og slettu af mjólk í skál og kryddaði það með origano, aromat, sison all og hvítlaukssalti. Átti 5 bita af feta osti og setti það útí. Pískaði þessu öllu saman. Hellt á pönnuna og hrærði öllu saman.

Setti svo allt gumsið í pönnuköku og borðaði með bestu list.

Hefði átt að taka mynd af þessu, til að sýna ykkur hvað þetta var girnilegt! geri það næst.

Leit út eins og maturinn hafi verið keyptur á Serano

Ég veit að fólk segir að maður eigi ekki að bíða, heldur bara byrja strax, en ég er búin að ákveða að ég ætla að byrja þegar skólinn er búin og svo á ég pantaðan tíma hjá hjúkrunarfræðingi 20 maí. Er búin að skrá mig í einkvað prógramm, já því ég er offitusjúklingur og ég bara verð að viðurkenna það og þarfnast hjálpar!!

En þá held ég að allt óholt sé búið á bænum!! En ég þarf að fara í bónus á eftir. Ég var að skrifa innkaupalista sem ég ætla að taka með mér og fara södd að versla. Vera hörð við sjálfan mig og kaupa bara það sem stendur á listanum

En eftir eina viku þá er skólinn búinn og þá verður tekið á þessum matarmálum að fullu!!

Ég hef verið að hugsa málið og af hverju getur maður verið strangur foreldri og verið með aga á börnunum sínum, en ekki á sjálfum sér. Ég er búin að fá svar við þessari spurningu að það kallast EIGINGIRNI!!!

Vill ég vera eigingjörn?? nei það vill ég alls ekki og því verð ég að breyta.

En staðan hjá mér er sú sama og vanalega…er ekki að gera nógu mikið svo árangur náist.

En ég viktaði mig á mánudaginn, og ætla að muna að vikta mig aftur næsta mánudag.

Heyrumst þá… Kveðja Rakel